Τελευταία Νέα
Home / Άρθρα / Η Αλεπού περίμενε…. του συναδέλφου Γιάννη Στ. Βέργου

Η Αλεπού περίμενε…. του συναδέλφου Γιάννη Στ. Βέργου

%ce%b1%ce%bb%ce%b5%cf%80%ce%bf%cf%85Και ο παππούς μαζεύτηκε τώρα στο παραγώνι, άρχισε να κρυώνει.
Φοράει το ράσο του ανάρριχτα και μόνος του κάτι ψελλίζει.
Κουνάει νευρικά τα χέρια του την κεφαλή του ξύνει, στουμπάει ένα κρεμμύδι στο γόνατο και xάμου το αφήνει…
Με το δεξί το χέρι πιάνει την μασιά και κάτι λέει, σαν κάποιον, κάποιους να φοβερίζει….
Ο εγγονός, ο εικοσάχρονος, που από μακρυά τον βλέπει  σιγούλια, σιγούλια τον πλησιάζει και από  σιγανά – σιγανά τον ερωτάει…
-Τι κάνεις έτσι παππού;…
Τι λες;…
Και ποιόνε φοβερίζεις;….
Όλα τα προβλήματα για σένα τώρα πια, είναι λυμένα….
Αλίμονο σε μένα….
-Αμ δεν …. Αμ δεν….
Τώρα έχω τα βάσανα, τα πιότερα από πρώτα…
Τώρα μου στροβιλίζουν όλα αυτά στο μυαλό, σαν τις μυλόπετρες στο μύλο και μου ξύνουν το μυαλό, τα αυτιά και  μου βουίζουν στο κεφάλι, σαν το βαρδάλι…. Τα τώρα, αυτά, είναι βαριά, βαρύτερα,λωβύτερα, από τα πρώτα….
Αλλά να ξέρεις και τούτο…
«Τα στερνά νικούν τα πρώτα»
Αλλά,τα στερνά τα δικά μου πλησιάζουν και  είναι χειρότερα από τα πρώτα και καιρός δεν μου απομένει τα άσχημα, τα λωβά να αλλάξω…. να φτιάξω….  Που μου τα κάνανε  τώρα αυτά, οι άλλοι…-Για λέγε μου, για πες μου παππού, ποια είναι αυτά;
-Αυτά…. Αυτά… Τι να σου λέω….
Αυτά που να τους τα ειπεί ο διάβολος, ο παππάς στο αυτί και διάκος στο κεφάλι….
-Αυτά που λες παππού δεν τα πολύ καταλαβαίνω…
-Θα έρθει η ώρα σου, αυτά και τα άλλα, τα πολλά θα καταλάβεις….
-Ποια είναι αυτά και τα άλλα ρε παππού, που το έχεις βάλει μεγάλο καημό και ντέρτι;
-Σας βλέπω τώρα εσάς τους νέους παιδάκι και σας λυπάμαι….
Κλαίει και καίγεται παιδάκι μου, η καρδιά μου….
Όλοι στην ανεργία δουλεύουτε….
Το ποιο θα είναι το Μέλλον σας και ποια η προκοπή σας;…
Αυτό δεν ξέρω και δεν μπορώ να το μαντέψω…
Και αυτή είναι λωβή δουλειά….
Και τελειωμό δεν έχει….
Εμείς τότε λίγα τα γράμματα μάθαμε στο σχολειό, αλλά από αυτά τα λίγα, αυτό θυμάμαι πολύ-πολύ καλά και το έχω καλά δεμένο, εσείς τώρα το λέτε κάπως αλλιώς…..
Τότε εγώ, αυτό το ήξερα καλά και  το έχω εμπεδώσει, αλλά δεν θέλουν να το εμπεδώσουν οι άλλοι….
-Ποιο παππού;
-Ποιο παιδάκι μου;
-Αυτό, αυτά που τώρα περνάτε….
Και καθόσαστε σαν χάνοι, στον καφενέ και δεν το μολογάτε….
-Ποιο είναι αυτό παππού που σε εκνευρίζει τόσο;…
Και όπως το πας εσύ, θα σε βρει κανένα κακό κεφαλιακό και εγώ δεν θα μπορώ για να σε σώσω….
-Ποιο είναι αυτό;…. Ποιο είναι αυτό;….
Πολλά είναι, πολλά, τώρα μου μεσιάσανε την συνταξούλα μου, που αυτή ήταν η μαγκούρα μου, η σιγουριά μου, η βακτηρία, η ελπίδα, το στήριγμα στα γεράματά μου…
Θες και τα περισσότερα;
-Ποια;…
-Τα χειρότερα είναι….
Πως…. Πως…
«Η αργία είναι μήτηρ πάσης κακίας»
Και συμφορές πολλές θα φέρει…..
-Και τι θες να κάνεις  τώρα παππού για μας;….
-Θέλω… Θέλω… Μα τώρα…. Αλίμονο…
Είμαι αδύναμος και τους αδύναμους κανένας δεν τους υπολογίζει…
Όλοι, όλο τους σπρώχνουνε στην άκρη….
Τι τα θες και τα γυρεύεις  και τώρα  τι τα τσιγκλάς,  τι  τα συγκυλάς;
Και τι τα ανακατεύεις:….
Από παντού, την μπόχα βγάζουν…
-Μπλέξαμε σου λέω μπλέξαμε… Μπλέξατε….
Μας μπλέξανε και τώρα πια γέρασα….
-Όχι ρε παππού ακόμα είσαι νέος, κοτσονάτος και από μυαλό ξυράφι!….

Ο παππούς του άρεσε, ενθαρρύνθηκε, ανασηκώνει τους ώμους του, τινάζει το κεφάλι και στρίβει περήφανα το τσιγκελωτό μουστάκι….
Πάει να σηκωθεί, στρεγκλάει…
Πιάνεται στην μισάντρα  στηρίζεται και λέει:

-»Τι να την κάνεις την κορυφή όταν αδυνατεί η βάση;….
Θα γκρεμιστεί [και το μυαλό] θα πέσει….»
-Τι να κάνω τώρα ρε παιδιά, με τα πουσταρέλια του κερατά….
Αυτοί, όλοι τους δεν.. δεν πιάνονται στην τσάκα, είναι τσακάλια, δεν τους βρίσκεις πουθενά…..
Τώρα και τούτο σαν λέω…
Αν θέλετε ακούστε το….. και βάλτε το καλά μέσα στο μυαλό σας, στο νιονιό σας

-Τα χρόνια που  έρχονται θα είναι δίσεκτα, πολύ δύσκολα,  μαύρα και αραχνιασμένα!…
Ας πούμε και μια αλήθεια, στον κόσμο, στον λαό, που αυτοί που κάνουν τους ηγέτες, οι πολιτικοί, οι πολιτικάντηδες, δεν την λένε και τον λαό δεν συμβουλεύουν, για να μη πεινάσει.
Δεν την λένε αυτοί, μα δεν την λένε και ξάστερα, οι πνευματικοί και Θρησκευτικοί ηγέτες , που από αυτούς πρέπει, έχει ελπίδα και περιμένει ο κόσμος,  ο κοσμάκης,να αρχίσει η αναγέννηση….

Εγώ, από όσα καταλαβαίνω, μια συμβουλή – ορμήνια τώρα σε εσάς στους νέους δίνω,  καλά να την βάλετε στο μυαλό τους:
Να αυξήσουτε πιότερο  τις γνώσεις σας, για να είσαστε χρήσιμοι, πρώτα πρώτα στον εαυτό σας και μετά στους άλλους, να μπορείτε να ζήσετε καλά στα πέρατα της Γης….. Την Γη σας όσοι την έχετε να την καλλιεργείστε, να μη την πουλήσετε και στην αυλή του σπιτιού σας, να θρέφεται ανελλιπώς από μια κατσίκα, ένα ζευγάρι κότες, και μια κουνέλα!..
Τότε θα έχετε  στο σπιτικό σας πάντοτε, επάρκεια και αυτάρκεια.
Ποτέ δεν θα πεινάσετε.

Όλοι οι πόλεμοι, θερμοί, θερμικοί, συμβατικοί και οικονομικοί, γίνονται για το Χώμα το Νερό και τον Ήλιο…. Και από αυτά η Χώρα μας είναι πλούσια….Δεν  της λείπουν…
Σε πιο μέρος του κόσμου μπορούν να γίνουν τρεις και τέσσερις, εναλλακτικές γεωργικές καλλιέργειες τον Χρόνο;….
Αυτά οι άρπαγες  τα επιβουλεύονται και θέλουν εφόσον μας βρήκαν μαλθακούς, στην στοίβα, στην ανάγκη, στο μπίρ παρά να  μας τα πάρουν….

Και Λαός που γίνεται μαλθακός, στο σώμα και στο πνεύμα και περιμένει να ζήσει από τα κόκαλα των προγόνων του, αντί αυτά  τα κόκαλα των προγόνων  του,να τα τιμά, από αυτά να παίρνει δύναμη  και θάρρος, περιμένει, περιμένει,να αναστηθούν αυτά για να σωθεί…. Να ζήσει….
Και στο περίμενε- περίμενε, θα το πάθει σαν την αλεπού με το κριάρι…..

Και η αλεπού περίμενε – περίμενε να πέσουν του κριαριού τα λιόκια για να φάει….
Αλλά αυτά δεν πέσανε και  αλεπού από την πείνα ψόφησε και πάει….

Γιάννης Στ Βέργος{ Γορτύνιος}
25.10.2015

 

Scroll To Top