Τελευταία Νέα
Home / Άρθρα / ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΟΝΙΑ…. Του συναδέλφου Γιώργου Δημητρόπουλου – Εθνική Τράπεζα

ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 1973 ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΟΝΙΑ…. Του συναδέλφου Γιώργου Δημητρόπουλου – Εθνική Τράπεζα

%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-2Την Παρασκευή 16/11/73, όπως κάθε απόγευμα, ξεκινήσαμε για το φροντιστήριο στη περιοχή της Ομόνοιας… Η μάλλον αυτό είπαμε στα σπίτια μας….

Εδώ και τρεις μέρες ήταν σε εξέλιξη η εξέγερση των φοιτητών που είχε σαν επίκεντρο το Πολυτεχνείο.
Στο Πολυτεχνείο χτυπούσε η καρδιά ενός ολόκληρου λαού που μετά από 6,5 χρόνια τυραννίας ύψωσε ανάστημα στο στρατιωτικό καθεστώς.
Ενός λαού που στοιχημένος πίσω από το κεντρικό σύνθημα «Ψωμί Παιδεία ,Ελευθερία» συμμετείχε στη πρώτη μετωπική σύγκρουση με τη Χούντα των Συνταγματαρχών…
Τελειόφοιτοι γυμνασίου –τότε- εκείνη τη χρονιά, δεν μπορούσαμε να είμαστε απόντες από το κάλεσμα και από το πρώτο βράδυ βρεθήκαμε στη καυτή Πατησίων όπως συνωμοτικά το αποφασίσαμε το πρωί στο διάλλειμα του σχολείου.

Εκείνη την Παρασκευή λοιπόν το ραντεβού μας ήταν μπροστά από την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου.

Με δυσκολία βρεθήκαμε γιατί ο κόσμος σε σχέση με τα προηγούμενα βράδια ήταν πολύ περισσότερος, αφού ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του ραδιοσταθμού που έστησαν οι φοιτητές και καλούσε σε συμπαράσταση στον αγώνα…
Εκεί συναντήσαμε και άλλους συμμαθητές μας χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί γι’ αυτό και επειδή ήταν νωρίς πήγαμε για καφέ στη καφετέρια ενός ξενοδοχείου (που λειτουργεί ακόμα και σήμερα) στη γωνία Χαλκοκονδύλη και Γ΄ Σεπτεμβρίου. Με κριτήριο ότι ήταν κοντά τόσο στο Πολυτεχνείο όσο και στο Φροντιστήριο…. %cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-5
(Αργότερα μέσα στη νύχτα συνειδητοποιήσαμε ότι ήταν και απέναντι τόσο από το Αρχηγείο της Αστυνομίας όσο και από τον Σταθμό Α΄ Βοηθειών…)
Όλα αυτά γύρω στις 07.30 μ.μ.
Από εκείνη την ώρα χάθηκε η αίσθηση του χρόνου…

«ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΑΝΕ ΜΕΡΕΣ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ….»

Από τον ημιώροφο που βρισκόμαστε είχαμε ορατότητα στην Γ΄Σεπτεμβρίου όπου άρχισε μια έντονη κινητικότητα αστυνομικών δυνάμεων με ειδικό εξοπλισμό(τότε δεν υπήρχαν ΜΑΤ) ενώ ακούγονταν σειρήνες που δεν γνωρίζαμε αν ήταν αστυνομικών οχημάτων ή ασθενοφόρων…
Επίσης κάτι περίεργοι κρότοι που όλο και πυκνώνανε…
Μέχρι να καταλάβουμε τι συνέβαινε έκαναν την εμφάνισή τους και οι ‘αύρες’- οχήματα καταστολής ταραχών- με τα ειδικά πληρώματα με τα δακρυγόνα…
Ένα-δυο από αυτά τα οχήματα στάθηκαν μπροστά στο Αρχηγείο της Αστυνομίας, κάτι σαν ‘περιφρούρηση’ ενώ η κίνηση στο δρόμο αραίωσε και σε λίγο χρόνο δεν κυκλοφορούσε ‘ψυχή’.
Κάποιοι μεμονωμένοι διαβάτες και ζευγάρια που έκαναν το λάθος να περάσουν από το σημείο, ξυλοκοπήθηκαν αγρίως.

Στη καφετέρια εκτός από την δική μας ‘μαθητοπαρέα’ υπήρχαν και άλλοι θαμώνες στη πλειοψηφία τους νεαρής ηλικίας και κάποιοι είχαν ιδιαίτερο λόγο να ανησυχούν αφού ήταν ενεργά μέλη του φοιτητικού κινήματος.

Επειδή όπως εμείς βλέπαμε στο δρόμο, έτσι φαινόμαστε από τον δρόμο, ο ξενοδόχος-καλή του ώρα αν ζει- προκειμένου να αποφύγει δυσάρεστες καταστάσεις, έσβησε τα φώτα και μας παραχώρησε στους πάνω ορόφους 4 δωμάτια για να μην δίνουμε στόχο στους αστυνομικούς, που ήδη καταλάμβαναν όλο το δρόμο πλέον ακόμα και μπροστά από την πόρτα του ξενοδοχείου.
Φυσικά και για να μας προφυλάξει από το μακελειό που ήδη ήταν σε εξέλιξη, μας ‘απαγόρευσε’ την έξοδο που κάποιοι από μας ήθελαν για να γυρίσουν σπίτι έχοντας άγνοια κινδύνου και όχι καθαρή εικόνα για το τι συνέβαινε λίγα μέτρα πιο πάνω και σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας.
Και όχι μόνο αυτό. Τηλεφώνησε στα σπίτια μας και διαβεβαίωσε τις οικογένειές μας ότι όλα τα παιδιά ‘του’ θα είναι ασφαλή όλη τη νύχτα στο χώρο που μας παραχώρησε!

%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-4

Είμαστε περίπου 20 άτομα μοιρασμένοι σε 4 δωμάτια, αλλά σχεδόν όλοι μαζευτήκαμε σε ένα από αυτά όπου δεν ξέρω πως, βρέθηκε ένα τρανζιστοράκι από το οποίο ακούγαμε την εκπομπή του σταθμού του πολυτεχνείου ,ενώ πίσω από τις μισόκλειστες γρίλιες του παραθύρου και αργότερα πρηνηδόν από το μπαλκόνι γινόμαστε αυτόπτες μάρτυρες των βιαιοτήτων της αστυνομίας σε βάρος όσων έκαναν το λάθος να κυκλοφορούν έστω και μακριά από το Πολυτεχνείο….
Είχαν αρχίσει ήδη να ακούγονται -και να πυκνώνουν όσο περνούσε η ώρα-πυροβολισμοί από το Πολυτεχνείο .
Ο Ρ/Σ των φοιτητών μεταδίδει ότι η αστυνομία ζητά τη συνδρομή του στρατού. Σε λίγη ώρα ακούγεται βαρύς ο ήχος από τις ερπύστριες των τανκς που κατεβαίνουν στους δρόμους της Αθήνας, ενώ ο σταθμός μεταδίδει έκκληση στο λαό της Αθήνας να κατέβει στο Πολυτεχνείο για να αποτρέψει την εισβολή …
Δραματικές στιγμές, δραματικές οι ώρες τη μεγάλη αυτή νύκτα που σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι…
Μετά από λίγο ο Ρ/Σ ‘των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών’ σίγησε οριστικά μόλις το τανκ γκρέμισε τη κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου.
Φυσικά το βράδυ αυτό δεν έκλεισε μάτι κανείς όχι μόνο εμείς αλλά ολόκληρη η Ελλάδα…

Την άλλη μέρα το πρωί του Σαββάτου αφού ήπιαμε ένα ρόφημα που μας πρόσφερε ο ‘καλός μας άγγελος’ ο ξενοδόχος, ένας -ένας με προσοχή αρχίσαμε να φεύγουμε για το σπίτι….
Ο πατέρας ενός συμμαθητή μου σε συνεννόηση με τους γονείς μου μας παρέλαβε και διασχίζοντας πεζή το πεδίο μάχης του κέντρου της Αθήνας -και ανατριχιάζοντας από τους ήχους των σποραδικών πυρών από τα ερπυστριοφόρα που τρομοκρατούσαν τον λαό της Αθήνας ξερνώντας θάνατο- επιστρέψαμε σπίτι μας μη πιστεύοντας σε όσα είδαν τα μάτια μας όλο το βράδυ και την άλλη μέρα το πρωί.
Όσα ζήσαμε εκείνη τη νύχτα χάραξαν τη ζωή μας και διαμόρφωσαν το χαρακτήρα μας…

Ένα πράγμα όμως δεν έχω συγχωρήσει μέχρι σήμερα στον εαυτό μου.
Που ενώ πέρασαν από τη νύχτα εκείνη 45 χρόνια δεν ξαναπέρασα να βρω τον ξενοδόχο που μας προφύλαξε εκείνο το βράδυ να του πω ένα ευχαριστώ….
Θα το κάνω φέτος έστω και αργά με την ελπίδα να βρω τον ίδιο ή κάποιον δικό του άνθρωπο να του εκφράσω έστω και με καθυστέρηση την ευγνωμοσύνη μας….

Υ.Γ.
Επικοινώνησα πριν 2 μέρες με το ξενοδοχείο και μίλησα με τον σημερινό υπεύθυνο που είναι ανεψιός του υπέροχου εκείνου ανθρώπου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή… Φυσικά η συγκίνηση περίσσευε…
Και πόσο μικρός είναι ο κόσμος…..
Ο άνθρωπος αυτός είναι συγγενής γιατρού, εξαιρετικού επιστήμονα που προσφέρει σήμερα τις υπηρεσίες του στο ΤΥΠΕΤ.
Ακόμα υπήρξε και πελάτης στην ΕΤΕ Κάνιγγος –μερικές δεκάδες μέτρα πιο πάνω από το ξενοδοχείο-από την οποία αφυπηρέτησα το 2009!
Με κάλεσε να τον επισκεφτώ και να πιούμε ένα καφέ στον ίδιο χώρο που μας παρείχε άσυλο εκείνη την ‘Μεγάλη Παρασκευή’….
Φυσικά του έδωσα το λόγο μου ότι θα το κάνω!
Όχι από υποχρέωση αλλά από εσωτερική δική μου ανάγκη…%cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-1 %cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-3 %cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-6 %cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-7 %cf%80%ce%bf%ce%bb%cf%85%cf%84%ce%b5%cf%87-8

Scroll To Top