Τελευταία Νέα
Home / Ανακοινώσεις / Άνωθεν Εντολή του συναδέλφου Ιωσήφ – Άκη Αναστασίου, Θεσσαλονίκη

Άνωθεν Εντολή του συναδέλφου Ιωσήφ – Άκη Αναστασίου, Θεσσαλονίκη

34Αγαπητή συντακτική επιτροπή

Επιτρέψτε μου να διατυπώσω κάποιες δεύτερες σκέψεις σχετικές με τους καιρούς που ζούμε.

Όπως όλοι έτσι και εγώ «Συνεμορφώθην εις τας υποδείξεις» των ειδικών γιατί δεν παίζουμε με την υγεία μας.

Η καραντίνα δε με ενοχλεί. Αντίθετα απαλλαγμένος από τα τσίπουρα και τις παρέες έχω τον χρόνο να αρμενίζω (μέσω διαδικτύου) ως τις άκρες του κόσμου να διαβάζω και να στοχάζομαι.

Διαπιστώνω σε όλα τα ΜΜΕ και σε κάθε άκρη της γης να κυριαρχεί το γεγονός της πανδημίας. Δεκάδες άρθρα πολλά αντιφατικά όλα όμως συμφωνούν σε δύο σημεία. Πρώτο ότι η υγειονομική κρίση εξελίσσεται σε πολιτική, οικονομική ακόμη και ψυχολογική, αξιακή έως και υπαρξιακή. Και δεύτερον το γεγονός ότι ο κορωνοιός έπιασε στον ύπνο, τις κυβερνήσεις των κρατών του κόσμου.

Πέραν όμως των διακριτών διαπιστώσεων δεν υπήρχε καμία ανάλυση ωσάν η κρίση να προέκυψε ξαφνικά, ως ένα πρόβλημα που δεν υπήρχε. Και αυτή είναι η πλάνη τους, ίσως γιατί δεν χρησιμοποίησαν ως εργαλεία ανάλυσης, ούτε την ιστορία ούτε και τους νόμους της θερμοδυναμικής συστημάτων.

Είναι η ιστορία που μας διδάσκει ότι αυτά που βιώνουμε τώρα, είναι συνέπεια σκεπτικών και πρακτικών του παρελθόντος. Και το μέλλον μας θα καθοριστεί από τις σκέψεις και πρακτικές του παρόντος.

Ταυτόχρονα η θερμοδυναμική μας θυμίζει ότι δεν είμαστε τίποτε άλλο, παρά στοιχεία του Ενιαίου συστήματος της Γης, με αυστηρούς νόμους που δεν μπορούμε να αποφύγουμε.

Ήδη η γη και η βιολογία μας υπενθυμίζει ότι οι άνθρωποι δεν είναι οι απόλυτοι κυρίαρχοι του κόσμου.

Τελικά τίποτα δεν είναι τυχαίο στον κόσμο. Κάθε γεγονός έχει την ερμηνεία του και κάθε ον είναι αυτό που είναι. Το αν εμείς δεν μπορούμε να το δούμε και να το ερμηνεύσουμε δεν φταίνε τα όντα αλλά η αδυναμία του εγκεφάλου μας. Μήπως αυτό δε γεννά τον υποκειμενισμό?

Αν δεν έλειπε η ιστορία από τη γνώση μας δεν θα καταλαβαίναμε ότι η τωρινή Πανδημία δεν είναι τυχαία, αλλά όξυνση συνδυασμό προβλημάτων που προϋπήρχαν. Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά σε έναν τρόπο ζωής που χρόνια τώρα μπλόκαραν τις σκέψεις μας διαφορετικές φιλοσοφίες, θρησκείες, ιδεολογίες που μας οδηγούσαν να τσαλαβουτουμε στη γοητεία του χρήματος, ανεξάρτητα συνεπειών.

Δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν πιστεύαμε σε θλιβερά ανδρείκελα όπως ο Χίτλερ ο Στάλιν ο Μουσολίνι ο Φράνκο ο Μάο ΤσεΤουνγκ και μάλιστα στοιχιζόμασταν πίσω τους με σημαίες, όταν οι ίδιοι υπήρξαν υπεύθυνοι για τα ναζιστικά στρατόπεδα, τα σοβιετικά γκουλακ, τους πολέμους, τις γενοκτονίας.

Φυσικά δεν αποφεύγω να αναφερθώ στους σύγχρονους δημιουργούς σχολών σκέψης και τους ακόλουθους πολιτικούς που μας οδήγησαν την παγίδα της ψευδαίσθησης της καταναλωτικής κοινωνίας και της ελεύθερης, τάχα, ατομικής επιλογής, όταν όλα, υπαγορεύονται στα κράτη από τις διεθνείς χρηματοοικονομικές δυνάμεις.

Δεν αποφεύγω επίσης την αλαζονεία τον τεχνοκρατίσκων που πιστεύουν ότι η σύγχρονη υψηλή τεχνολογία μπορεί να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας.

Όλοι αυτοί οι σύγχρονοι, με τις ακριβές τους γραβάτες, πού σιωπούν στη λεηλασία της γης μας έχουν γυρίσει πίσω στο 1790.

Τότε που ο Φιλελευθερισμός των Γιρονδίνων δε δίσταξε να συγχέει την ανθρώπινη ελευθερία με την επιχειρηματική ελευθερία. Οι ίδιοι (με τις ακριβές γραβάτες) έστησαν ένα οικονομικό σύστημα που αφού υποβιβάσει τη ζωή σε επιβίωση, σήμερα θέτει σε κίνδυνο όλες τις μορφές ζωής του πλανήτη.

Στη σημερινή παράδοξη κατάσταση, σε παγκόσμιο επίπεδο υποψιάζομαι έναν υπόγειο αναβρασμό ικανό να οδηγήσει σε εκρήξεις . Ταυτόχρονα μου δημιουργείται το ερώτημα : Αν μπορεί να είναι βιώσιμος ο κόσμος συνεχίζοντας τον ίδιο τρόπο ζωής.

Την απάντηση δεν την θεωρώ δύσκολη αν συνδυαστούν τα δεδομένα της ιστορίας με τους νόμους της θερμοδυναμικής που διέπουν τη γη με την ατμόσφαιρα της.

«Παππού που είσαι? Όλο γράφεις και καπνίζεις, θα το πω στην μαμά μου»

« Με θέλεις αγάπη μου?»

« Ν ’αρθείς αμέσως να ντύσουμε τις κούκλες μου»

« Ωχ! Άνωθεν εντολή»

Συγνώμη συνάδερφοι πρέπει να σταματήσω. Πιστεύω να τα ξαναπούμε για να συνεχίσω τις σκέψεις μου.

« Παππού σε λέω, έλα γρήγορα»

« Έρχομαι αγάπη μου, έφτασα»

ΥΓ : Ο διάλογος με την εγγονή μου ήταν πραγματικός στην διάρκεια της καραντίνας.

Scroll To Top